Η ΛΙΛΙΚΑ ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Η Λιλίκα σε νέες περιπέτειες

«Πολλά παιδιά με ρωτούν και ξαναρωτούν: “Τι έγινε η Λιλίκα;”. “Ποια Λιλίκα;” “Μα αυτή που πρωτόδε το καράβι στη βιτρίνα και η ζωή της έγινε βιβλίο με τον τίτλο ‘Ενα καράβι στη βιτρίνα’”.

» “Είναι μεγάλη, χαρούμενη αλλά και λυπητερή ιστορία”. “Θέλουμε να την ακούσουμε”. “Δεν είναι τα πράγματα τόσο απλά. Είναι μια περίπλοκη ιστορία. Συνέβησαν τόσα πολλά στη Λιλίκα...”. “Θέλουμε να τα μάθουμε”. Αρχισα να τα εξιστορώ σε πέντε δέκα παιδιά. Τα άκουσαν με πολύ ενδιαφέρον. Κι ένα μικρό παιδί, το πιο μικρό απ’ όλα, μου είπε: “Γιατί δεν τα γράφεις, να τα διαβάσω, όταν θα μάθω να διαβάζω; Αλλιώς θα τα ξεχάσω. Το ‘Ενα καράβι στη βιτρίνα’ η γιαγιά μου μου το ξαναδιαβάζει πριν κοιμηθώ”».

Και χάρη σε αυτό το μικρό παιδί –όπως αναφέρει και ο συγγραφέας στον «σαν πρόλογό» του– η μικρόσωμη, πρώην αδέσποτη, Λιλίκα επιστρέφει σε νέες «τετράποδες και δίποδες» περιπέτειες.

Τώρα πια, «η Λιλίκα, η τετράποδη ηρωίδα του βιβλίου “Eνα καράβι στη βιτρίνα”, δεν φαίνεται να θυμάται την εγκατάλειψη και την περιπλάνησή της στους δρόμους της Θεσσαλονίκης».

«Εχει ένα σπίτι που τη στεγάζει και τη φροντίζει και πολλά μικρά παιδιά που χαίρονται να παίζουν μαζί της. Mα καθώς περνά ο καιρός, πολλά αλλάζουν στη ζωή της φίλης της Λητώς, που την είχε γλιτώσει από την εγκατάλειψη. Πράγμα που όχι μόνο έχει αντίκτυπο, αλλά επηρεάζει και τη ζωή της τετράποδης Λιλίκας. H αγάπη παραμένει, αλλά οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. H Λιλίκα βρίσκεται στη δίνη αυτών των αλλαγών».



Η Λιλίκα «(...) ταξιδεύει, γνωρίζει χαρές αλλά και αποχωρισμούς, ώσπου κάτι το αναπάντεχο κάνει την ιστορία να είναι συγκλονιστική, αλλά και αποκαλυπτική σε σχέση με γεγονότα και συναισθήματα».

Το «Ενα καράβι στη βιτρίνα», το «Kαι... μια βιτρίνα στο καράβι» είναι δυο ιστορίες πιασμένες χέρι χέρι· δυο ιστορίες που απευθύνονται σε μικρούς (παιδιά ηλικίας από 8 ετών και πάνω) αλλά και μεγαλύτερους αναγνώστες, αφιερωμένες στη Λιλίκα… ένα υπέροχο τετράποδο πλάσμα, που είχε τύχη, έφυγε από τους δρόμους, έδωσε και πήρε πολύ αγάπη.

I. Δ. Ιωαννίδης,

«Και… μια βιτρίνα στο καράβι»,

εκδόσεις Καστανιώτη,

σελ. 101, τιμή 8 ­ευρώ
ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el.home&id=303784

ΣΚΥΛΙΣΙΕΣ ΖΩΕΣ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Σκυλίσιες ζωές

«(...) Ξεκινήσαμε. Από φανάρι σε φανάρι, φτάσαμε με τα πόδια στην παραλία. Hταν όμορφα. Εγώ με τη θεία μου Αργυρή πήγαμε στην Παιδική Χαρά. (...) Ξαφνικά, κάτι μπερδεύτηκε στα πόδια μου. Σηκώνω το κεφάλι μου και τι να δω! Ενα σκυλάκι. Αρχισε να μου κάνει χαρές, να κυλιέται μπρος στα πόδια μου».

« “Μπαμπά, μαμά, θεία Αργυρή, θεία Ντία, κοιτάξτε ένα σκυλάκι!” Γύρισαν, χαμογέλασαν, μα πάλι ξανάπιασαν τη συζήτηση. Το σκυλάκι δεν έλεγε να φύγει από κοντά μου. Και δεν ήξερα ούτε το όνομά μου. “Μπαμπά, πώς το λένε;” φώναξα. Ετσι μικρή που ήμουν τότε, πίστευα ότι ο πατέρας μου ήξερε τα ονόματα των σκυλιών, των πουλιών και των πλοίων (...). Ο πατέρας μου έσκυψε προς το μέρος του, είδε που το σκυλάκι ήταν θηλυκό και χωρίς κανένα δισταγμό είπε: “Λιλίκα”».



Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα! Πώς συνεχίστηκαν; Oπως συνήθως… Η τετράποδη πρωταγωνίστρια του βιβλίου του Ι.Δ. Ιωαννίδη τους ακολούθησε· «(...) Η μητέρα μου κοίταξε τη Λιλίκα που την κοίταζε στα μάτια κι άρχισε να λυγίζει. Η θεία Ντία, σαν να κατάλαβε το κρίσιμο της στιγμής, άρχισε να με καλοπιάνει. “Οχι, όχι, Λητώ, εσείς έχετε τον Λέων. Σας φτάνει. Τι θα τα κάνετε δυο σκυλία;”»

Βλέπετε η θεία της μικρής Λητώς, που φιλοξενούσε την ίδια και την οικογένειά της, φοβόταν τα σκυλιά και τα «μικρόβιά» τους και σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να περάσει μια εφιαλτική νύχτα. Αλλά δεν τα κατάφερε. Στην εικόνα της άυπνης και καταρακωμένης θείας Ντίας, η μητέρα της Λητώς πήρε τη Λιλίκα και πήγε στην Εταιρεία Προστασίας Ζώων, αλλά και στο αστυνομικό τμήμα για να βρει τον άνθρωπο που την είχε χάσει. «(...)Αν χάναμε τον Λέων και τον έβρισκε κάποιος, δε θα ’θελες να μας τον δώσει;» είπε στη Λητώ που έκλαιγε απαρηγόρητη.

Τα χαμόγελα δεν άργησαν να επιστρέψουν στο πρόσωπο της μικρής, αφού ύστερα από κάμποση ώρα, η μητέρα της γύρισε στο σπίτι με τη Λιλίκα. Τι είχε συμβεί και τι θα επακολουθούσε; Δεν θα σας τα πούμε όλα! Απλώς διαβάστε το είτε είστε 8 χρόνων είτε μεγαλύτερο παιδί.

I. Δ. Ιωαννίδης,

«Ενα καράβι στη βιτρίνα»,

εκδόσεις Καστανιώτη,

σελ. 142, τιμή 8 ­ευρώ

ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el.home&id=303783

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΑΛΟΓΟΥ- ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Η αυτοβιογραφία ενός αλόγου

Εκδόθηκε το 1877 και από τότε αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ με κεντρικό ήρωα ένα ζώο. Η δραματική ιστορία της Μαύρης Καλλονής δεν συγκλόνισε μόνο όσους τη διάβασαν, αλλά αποτέλεσε την αφορμή για να δημιουργηθούν δεκάδες φιλοζωικές οργανώσεις (τότε) για τη βελτίωση της μεταχείρισης των αλόγων από τους ανθρώπους.

Και μπορεί η Αννα Σίγουελ –που έγραψε το βιβλίο αυτό επειδή αγαπούσε τα ζώα και κυρίως τα άλογα– να απεβίωσε μόλις πέντε μήνες μετά την έκδοσή του, έχοντας αποκομίσει μόνο 20 λίρες· ωστόσο η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός της, η Μαύρη Καλλονή, ζει αναλλοίωτη στο χρόνο, συνεχίζοντας να συγκλονίζει και να συγκινεί τους όσους διαβάσουν την ιστορία της.

Η συγγραφέας που «πληγωνόταν βαθιά βλέποντας τους ανθρώπους να φέρονται βάναυσα στα άλογα», τόλμησε να εμφανίσει το βιβλίο της ως «αυτοβιογραφία ενός αλόγου» βάζοντας τη Μαύρη Καλλονή να διηγηθεί την ιστορία της στο πρώτο πρόσωπο και να περιγράψει τις «περιπέτειές, τις χαρές και τις λύπες που γνώρισε στη ζωή της».

Τι να πει κάποιος για τη Μαύρη Καλλονή; Αυτό το θαυμάσιο ζώο με το «γλυκό και ήρεμο χαρακτήρα» που ήταν «δυνατό», είχε «ζωντάνια και θάρρος», «εξαιρετικές ικανότητες» και «ξεχωριστό ένστικτο» τα λέει όλα από μόνο του.

«[...] Οσο ήμουν ακόμα μικρό, τρεφόμουν με το γάλα της μητέρας μου, γιατί δεν μπορούσα να βοσκήσω γρασίδι. Την ημέρα έτρεχα στο πλάι της και τη νύχτα ξάπλωνα κοντά της. Οταν έκανε πολλή ζέστη, στεκόμασταν δίπλα στη λιμνούλα, κάτω από τη σκιά των δέντρων, κι όταν είχε κρύο, χωνόμασταν στον όμορφο ζεστό στάβλο κοντά στο δασάκι με τα έλατα [...]».

«[...] Ο αφέντης μας ήταν γλυκός και καλοσυνάτος άνθρωπος. Μας καλοτάιζε, μας είχε όμορφο στάβλο να μένουμε και μας μίλαγε γλυκά· τόσο γλυκά όσο και στα μικρά παιδιά του. Τον αγαπούσαμε πολύ, και ιδιαίτερα η μητέρα μου. Μόλις τον έβλεπε στην καγκελόπορτα, χλιμίντριζε χαρούμενη και τριπόδιζε κοντά του. Εκείνος τότε τη χάιδευε και έλεγε: “Πώς τα πάμε, λοιπόν, Χαϊδεμένη μου; Τι κάνει ο μικρός Μαυρούλης σου;”».

Διαβάστε το! Είτε το έχετε, είτε δεν το έχετε ξαναδιαβάσει.

Aννα Σίγουελ, «Μαύρη Καλλονή»,

εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 267, τιμή 12,78 ­ευρώ

ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el.home&id=300245

"ΟΧΙ" ΛΕΕΙ Η ΑΝΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥΣ - ΜΑΣΚΟΤ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

«Όχι» λέει η ΑΝΙΜΑ στους πελεκάνους-μασκότ

Την παρέμβαση της πολιτείας ζητάει ο σύλλογος προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής «ANIMA» για να μπει επιτέλους ένα τέλος στην αιχμαλωσία των πελεκάνων.

Πηγή: Σύλλογος Προστασίας & Περίθαλψης Άγριας Ζωής "ΑΝΙΜΑ" Πηγή: Σύλλογος Προστασίας & Περίθαλψης Άγριας Ζωής "ΑΝΙΜΑ"
Μετά το νέο κρούσμα με τον ροδοπελεκάνο (Pelecanus onocrotalus), που έφτασε στην "ΑΝΙΜΑ" σε κακή κατάσταση, από τη Γεωργιούπολη Χανίων, ο σύλλογος προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής ζητά από την πολιτεία να αρχίσει να παρεμβαίνει "όπου υπάρχουν τέτοια πουλιά σε αιχμαλωσία", διευκρινίζοντας ότι "αιχμαλωσία είναι να μην μπορείς να γυρίσεις σπίτι σου".

"Όσο και να τα αγαπάει ο κόσμος και να αποτελούν ατραξιόν για τους τουρίστες, οι ροδοπελεκάνοι είναι πάντα εκτεθειμένοι στους κακοπροαίρετους, αλλοδαπούς και ημεδαπούς, και πολύ συχνά έχουν κακό τέλος…", επισημαίνουν τα μέλη του Συλλόγου, που περιθάλπτουν το πουλί για λογαριασμό του Συλλόγου Περίθαλψης και Προστασίας Αγριων Ζώων "Αλκυόνη".

Ο πελεκάνος ζούσε τα τελευταία δυο χρόνια στη Γεωργιούπολη Χανίων χάρη στους ψαράδες που τον τάιζαν. Ωστόσο, η εξημέρωσή του πουλιού με τους ανθρώπους δεν του βγήκε σε καλό, αφού -σύμφωνα με τις πληροφορίες των μελών της ΑΝΙΜΑ- "κάποιοι ανόητοι του έδωσαν αλκοόλ".

"Το πουλί σώθηκε χάρη στη γρήγορη παρέμβαση ανθρώπων του Δήμου Αποκορώνου και του Λιμενικού Σταθμού Γεωργιούπολης και παρελήφθη από την ΑΝΙΜΑ. Μόλις συνέλθει θα σταλεί στην "Αλκυόνη", επισημαίνουν τα μέλη του Συλλόγου και ξεκαθαρίζουν: "Αν φτάσει να μπορεί να απελευθερωθεί, αυτό θα γίνει σε κάποιον υγρότοπο της Βόρειας Ελλάδας, όπου θα συναντήσει κι άλλους ροδοπελεκάνους και θα μπορέσει να ζήσει φυσιολογικά".
ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=298110

ΓΑΒ STORIES - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Γαβ stories

«Στο κείμενο που ακολουθεί άλλοι από τους ήρωες έχουνε τέσσερα και άλλοι δυο πόδια· οι λόγοι που πήρε τον τίτλο Κυνική Ιστορία είναι πολλοί και θα το αντιληφθούν καλύτερα όσοι αντέξουν να το διαβάσουν όλο. Προς το παρόν νομίζω πως αρκεί να πούμε ότι, αφού ζυγίσαμε τα δεδομένα, καταλήξαμε πως κι εδώ ισχύει το γνωστό τοις πάσι αξίωμα πως “όταν κάποιος έχει περισσότερα από κάποιον άλλον είναι ανώτερός του”».

Αν, παραδείγματος χάριν, εγώ έχω τέσσερα εκατομμύρια ευρώ κι εσείς έχετε μόνο δυο, ε, όπως και να το κάνουμε, είμαι ανώτερός σας! Κατά συνέπειαν οι έχοντες τέσσερα πόδια είναι σε καλύτερη θέση –ένα σκαλί πιο πάνω κοινωνικά– από τους έχοντες δυο, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τα χρήματα. Ηλίου φαεινότερον. Συνεπώς: Κυνική Ιστορία».

Σας άρεσε η εξήγηση της Ισμήνης Καπάνταη; Εμάς ναι. Ας συστηθούμε όμως τους πρωταγωνιστές αυτής της ...κυνικής ιστορίας: Ο Eυμένης, είναι ένα αρσενικό φοξ τεριέ, «σπάνιας ομορφιάς. Ευθυτενής, τρίχρωμος, με την ουρά του πάνοντε υψωμένη, γενναίος σε βαθμός βλακείας και γενικά όχι ιδιαίτερα έξυπνος. Συναισθηματικός, επιδειξιμανής (αλλά όχι επιδειξίας) με απλωμένο το ζωνάρι του διαρκώς για καβγά και ιδιαίτερα υπερήφανος για την αγγλοσαξονική του καταγωγή».

Η Iππολύτη, φοξ τεριέ, θηλυκό· «(...) όχι τόσο ωραίο σαν τον Εύμενη (είναι ελαφρώς χαμηλοπόδαρη, μπασοκώλα, και, δυστυχώς, με αφτιά ορτσωμένα – τα αφτιά των φοξ τεριέ πρέπει να τσακίζουν ελαφρώς), η εμφάνιση όμως είναι, ίσως, και το μόνο σημείο στο οποίο υστερεί σε σύγκριση με το ταίρι της. Σπάνιας ευφυΐας και θηριώδους, στην κυριολεξία, αγριότητος, δεν διστάζει να επιτίθεται, αν και μικρά το δέμας η ίδια, σε οτιδήποτε κινείται, αδιακρίτως μεγέθους (...)».

Ο Κίτσος «ή μάλλον το φάντασμα του Κίτσου, γιατί δυστυχώς αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο σχεδόν στην αρχή της ιστορίας μας, θύμα τροχαίου σε κάποια από τις αλήτικες βραδινές εξορμήσεις του, κάτι περίπου σαν το φάντασμα του πατέρα του Αμλετ, προς το σκυλήσιο όμως. Κόπρος, μαύρος (...) ως προς τη μορφή (κάτι ανάμεσα σε γκέκα 70% και σέτερ 30%) (...)».

Η Κυρία Κασσάνδρα, «homo sapiens, θηλυκό». Αλλα δεν σας λέμε. Διαβάστε το!

Iσμήνη Καπάνταη, «Κυνική ιστορία»,
εκδόσεις Καστανιώτη, σελ. 232, τιμή 14 ­ευρώ

ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el.home&id=298103

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΑΠΕΙΛΗΣΕ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟ- ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Καταγγελία: Αστυνομικός απείλησε να πυροβολήσει αδέσποτο

Ο παραθεριστής- γείτονας φώναξε την Αστυνομία για να της υποβάλλει μήνυση επειδή φροντίζει ένα αδέσποτο έξω από την πόρτα του σπιτιού της. Οι αστυνομικοί έσπευσαν, ως όφειλαν, στο Πόρτο Ράφτη, αλλά αντί να της δώσουν συγχαρητήρια που κάνει τη δουλειά του Δήμου, έχει στειρώσει το ζώο, το έχει πάει στον κτηνίατρο και όλα αυτά τα έχει πληρώσει από την τσέπη της, της είπαν: «ή σταματάς να ταΐζεις το αδέσποτο ή το πυροβολούμε»! Για την ακρίβεια ο ένας από τους δυο.

«Εταξαν», όπως καταγγέλλει η γυναίκα που το φροντίζει στο enet.gr, «έναν βέβαιο θάνατο» στη σκυλίτσα που σίγουρα δεν επέλεξε να βρεθεί στους δρόμους από τον Δεκέμβριο του 2010, ούτε να περάσει όσα έχει περάσει.

Φυσικά όταν η καταγγέλλουσα –τα στοιχεία της οποίας είναι στη διάθεση του enet.gr- παρακάλεσε τους αστυνομικούς να της δείξουν το νόμο που «απαγορεύει τη φιλοζωία» και «γενικά τη φροντίδα ενός αδέσποτου και τη σίτισή του», δεν είχαν να της επιδείξουν κάτι σχετικό.

Η σκυλίτσα χαρίζεται. Είναι σχεδόν ενός έτους, υγιής και είναι βέβαιο πως θα βρει ένα καλό σπίτι δεδομένου ότι έχει ανθρώπους στη γειτονιά που τη φροντίζουν και την αγαπούν. Αν ενδιαφέρεστε να την υιοθετήσετε επικοινωνήστε με το e-mail της "Φάρμας των ζώων" (farma@enet.gr).

Αυτό που δεν είναι καθόλου σίγουρο είναι αν οι άνθρωποι αυτοί, που υποτίθεται πως υπερασπίζονται το νόμο, τον γνωρίζουν. Το περιστατικό, που περιελάμβανε και άλλες …ωραίες προτάσεις από την πλευρά των οργάνων της τάξης, όπως «δέσ’το έξω από το σπίτι σου» ή «μην το ταΐζεις για να φύγει», σημειώθηκε κατά τις 11 το πρωί της περασμένης Κυριακής.

Μια Ένορκη Διοικητική Εξέταση σε βάρος των αστυνομικών του συγκεκριμένου πληρώματος περιπολικού είναι το λιγότερο που οφείλει να κάνει το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. Διαφορετικά τι νόημα έχει η εγκύκλιος -που εστάλη από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη προς όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας- για την προστασία των ζώων και την εξέταση κάθε πληροφορίας που αφορά σε βασανισμό ή θανάτωση ζώου, αν οι απειλές προέρχονται –σύμφωνα με την καταγγελία- από τους ίδιους τους αστυνομικούς.


ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el&id=296995

ΘΡΙΛΕΡ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΓΑΤΕΣ! - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

Θρίλερ για πολύ γάτες!

«(...) Μέσα από το μεγάλο σπίτι που βρισκόταν ψηλά, στη νότια πλαγιά του λόφου Ελίκωπα, στον αριθμό 8 της οδού Πέρα Κότας, ακούγονταν θρηνητικά και άγρια νιαουρίσματα. Ακούγονταν ποδοβολητά στις σκάλες, θόρυβοι από αντικείμενα που πέφτανε, γυαλιά που σπάγανε, σουρσίματα και κοπανήματα συρταριών και πόρτας που κλείνανε με κρότο. Δέκα λεπτά νωρίτερα, δυο μεγαλόσωμοι άντρες με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με μαύρες γυναικείες νάιλον κάλτσες είχαν μπει στον κήπο κι από κει στην πόρτα της κουζίνας. Είχαν ανέβει στον πρώτο όροφο και, εισβάλοντας με τα όπλα τους προτεταμένα στο κεντρικό υπνοδωμάτιο του ορόφου, είχαν ακινητοποιήσει την αδύνατη ηλικιωμένη γυναίκα που καθόταν και διάβαζε στην πολυθρόνα της (...). Μπαίνοντας σ’ ένα άλλο υπνοδωμάτιο είχαν δέσει και φιμώσει το παιδί που βρήκαν να κοιμάται εκεί (...)».

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Πιοζ Νάμε ζούσε «μια ήρεμη ζωή στο σπίτι της καλής του θείας κοντά στη θάλασσα, παρέα με πέντε γάτες. Ομως, λίγες μέρες πριν κλείσει τα οκτώ του χρόνια, κάποιοι τον απαγάγουν και τον μεταφέρουν σε ένα έρημο νησί». Οντας αρκετά ξύπνιος ο μικρός ήρωας του Κώστα Α. Μαρκή καταφέρνει να ξεφύγει από τους απαγωγείς του, αλλά μόλις ελευθερώνεται, αντιλαμβάνεται πως θα χρειαστεί να απαντήσει σ’ ένα σωρό ερωτήματα μέχρι τη σημαδιακή ημέρα των γενεθλίων του».

«Ποιος οργάνωσε την απαγωγή του και γιατί ; Ποιο τρομερό μυστικό σημαδεύει τη ζωή του; Τι είναι αυτό που όλοι του κρύβουν με σιωπές και μισόλογα; Τι υπάρχει μέσα στο σφραγισμένο πηγάδι, στον πανέμορφο κήπο του Ρόδινου Σπιτικού, και γιατί αγριεύουν οι πέντε γάτες όποτε βρεθούν εκεί κοντά; Ποιοι είναι οι φίλοι του και γιατί μοιάζουν τόσο με εχθρούς;»

«Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες», που τον συντροφεύουν παντού και πάντα «μάς ταξιδεύουν σε μια απίθανη περιπέτεια λύτρωσης και αυτογνωσίας», που διαθέτει «πολύ χιούμορ, αρχαία μαγεία, μπόλικη δόση φαντασίας, δράση, αγωνία και οικολογικές ευαισθησίες», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο οπισθόφυλλο, αλλά και πλούσια γλώσσα, συναίσθημα και πλοκή με ανατροπές.

Το βιβλίο έχει τιμηθεί με τον έπαινο κύκλου του ελληνικού παιδικού βιβλίου. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.



Κώστας Α. Μακρής, «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»,

εκδόσεις Πατάκη, σελ. 511,

τιμή 15,79 ­ευρώ

ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=animals-farm.el.home&id=296361